Böyle olmamalıydı be kardeşim,
Ansızın bitmemeliydi her şey...
Gitmemeliydi, arkasına bakmadan,
Ben ona bu kadar muhtaçken...
Böyle olmamalıydı be kardeşim...
Böyle olmayacaktı,
Çekip gidecektik buralardan,
Arkamıza bakmadan...
Bırakacaktık bu kalabalık şehri,
İçindeki yığınlarla baş başa,
Geride kalan hiçbir şeye aldırmadan...
Bulutların arkasına saklanmış güneşin, batmaya yakın olduğu bir saatte,
Sahil kenarında bir bank ta,
mesafeli bir şekilde,
saatlerce sessizce oturan iki kişiydik,
Sessizliği bozan görüyor musun diyen ürkek sesi olmuştu...
Bu nasıl bir dünya be kardeşim!
Ne sağı belli ne solu,
Ne başı belli ne sonu!
Herkes ayrı bir âlem, herkes ayrı telden,
En acısı da hiçbir şey gelmiyor elden!
Sorsan herkes iyi, adaletli, dürüst,
Ben, kurşun seslerinin kuş seslerini bastırdığı,
Feryatların kahkahalardan çok fazla olduğu...
Ve kösele ayakların yerine postallıların sokakları adımladığı,
Zamanlarda dünyaya gelmişim...
Öldüğünde darbeci diye hitap edilen adamın,
Paşa olarak saygı duyulduğu,
Aydınlık yarınlarla gelecek olan,
Umutlarımız vardı bizim...
Aynı amaç için çarpan,
Ama ayrı diyarlarda yanan,
Ayrı, apayrı gözlerde kaybolan,
Ama hep beraber çarpan,
Kara kışlar bizi bekler,
Ömrümüzün son deminde...
Haksızlıktan yüreğim tekler,
Çaresizliğin en dibinde...
Hayat dediğin boş bir rüya,
Bütün gördüğümüz yalancı bir hülya,
Bir gariplik var içimde!
Bana dünyanın en güzel şiirlerini yazdıracak kadar etkili,
En etkili aşk şarkılarını söyleyecek kadar sevgili...
Ama bir kelime dahi yazamayacak kadar yorgun,
Bir söz söyleyemeyecek kadar bitkin.
Bir gariplik var içimde!
Gelsem diyorum...
Bütün dünyaya kapattığın perdelerini çeksen,
Kapıları, pencereleri açsan,
Buyur demesen de olur.
Sadece kenara çekilsen,
Bütün yüzsüzlüğümle içeri girip,
Tek gerçek aşktır bizimkisi.
Asırlar öncesinden gelen,
Asırlar ötesine gidecek...
Görmeden, duymadan âşık olanlarız biz,
Gerçek aşkı, hak eden hak ediciye...
Biz, seni gören gözlerle değil,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!