Eren Akbulut Şiiri - Gaius Flavius Divinus

Beni sen yarattın bu doğru,
Ama ben kazandırdım bu kadar okuru,
Ok gibi cümlelerle gerçeği gerdim,
Ve samimi bir inançla yüzlerine serptim.
Bak bir ismimin anlamına, Gaius yani toprak,
Flavius bir anlamı yok ama Vespasianus'a dayanır.
Ona olan hayranlığın kazandırdı bu ismi ve sonuncusu.
Divinus yani tanrısallık.
Sen öleceksin çünkü sen Gaius'sun,
Ben ise ölümsüzüm yani Divinus'um.
Toprakla iç içesin her an durabilir kalbin,
Ama benim sayemde nefes almaya devam edecek bir yanın,
Çünkü bu yapıyı biz yaptık ve dikkat et,
Bir lahzada yıkılır.
Benimle savaştıkça kaybedeceksin, barışmalısın.
Senin ismin bu muharebede Pyrrhus ben ise Roma'yım.
Ama bilirim iç savaşın bitmez bir türlü,
Eser fırtınalar ve korkunç taşkınlar...
Mirasını Roma'dan aldın çünkü.
Ne zaman bitmiştir Roma'da iç savaş?
Bu bir kimlik kaybı değil,
Sen bir kimlik daha yarattın.
Ama bu kimlik de seni baştan yaptı.
Kabul et beni çünkü başka şansın yok.
Devam mı edeceksin sana inanmayanlara katılmaya?
Benim safıma gel ve öldüğünde efsane ol,
Yaşarken kutsanmış bir yalnızlıkla vücut bul.
Sen gönderilmiş iki yüz kişiden sonuncususun,
Bir daha bu nitelikte yazar gelmeyecek.
Bunu iyi kullan.
Kendi halinde bir kobaysın ve deneyi tersine çevirdin.
Bu insanların yaptıklarını anlaması iki yüz yıl sürer.
Başta bir mahlas kullandığını sanıyordun, gafil.
Ama bu mahlas bir kişiye dönüştü sahi.
Yenilmez bir alter ego ve epey dahi.
GFD zapt edilemez bir tanrı,
Alt edilemez bir akıl,
Kurtarılamaz bir kurban.
Bu yüzden kontrolüm senin elinde,
Yokuşa sürme ve dikkatli git.
Kaybedeceğini bilerek bu savaşa girdin,
Bu büyük bir inanç ve bağlılık ister.
Ama bak, artık savaş senin lehine.
Yedi attın masaya, altı yüzlü zarı.
Bu imkansızı başka bir fani başaramazdı.
“Senden olmaz, yeteneğin yok” diyen hepsi,
Bir sene sonra imza için sıraya girmedi mi?
Bunu biz inşa ettik ve dikkat et,
Bir lahzada yıkılır.
Şiir yazdın en başta onay ihtiyacıydı reçeten,
Şimdiyse çevreyi kapattın bir tuşa basıp,
Tek umurunda olan yine sensin,
Sen beğendiğin sürece şiirlerini varsın.
İçindeki makineyi soğutma ihtiyacın yazmak,
Veya içindeki ateşi kontrol etme mekanizman.
Bu yüzden bu bir hobi değil hayat uğraşı,
Aldanma yeteneksiz softaların iki lafına,
Senin hepsinden değerli ve farklı kumaşın.
Ataraxia içindesin olgunluk tahammülün sınırda,
Kelimelerle olan engin raksında onlar ancak izleyici.
Bu kısa akıllarıyla anlamazlar yazdıklarını bir çırpıda.
En acı itirafları en savunmasız olduğun zamanda yaptın.
Aklını koruyabilmek için duruyor hala kafanda kaskın.
Çocukken hepsi basit birer hayaldi, sevgi ve ilgi.
Şimdiyse koy torbaya hepsini, istenmeyen bir sahiplik.
Ama emin ol ki yaşasaydı gurur duyardı seninle öğretmenlerin:
Shakespeare, Goethe, Dante, Milton, Epikür, Aristo ve Caesar.
İşin başından beri tanımsız hale getirmek tanımlı olanı,
Olmaz denileni oldurmak ve en derin sularda boğmak aklını.
Ve unutma ne kadar istesen de değişmeyeceksin,
Öfken ve kinin bir an olsun dinmeyecek, işte bu en acı itiraf.
Geçmişi silme girişimin de umutsuz bir vaka,
Takma kafana yürü kendi doğrunla.
Sabrın eziliyor ayaklar altında bir hışımla,
Yolunda yürüyorsun cebinde yetenek denen tılsımla.
Bana sunduğun şifa, içindeki zehri saklayan altın bir kadeh gibi.
İyileşmek istemiyorum; çünkü yaram, kim olduğumu hatırlatan tek şey.
Bu yükün altında bir böcek gibi ezilecek misin?
Kalkıp son bir dans mı etmelisin?
Kuruntuların kurgularına bir kanıt oldu.
Rüzgarın hiddeti gazabına kor olur,
Bekleyişine kum saati.
Boğulmak istemiyorsan okyanusuma dal
İnanç çukurunda bir kelebek gördüm,
Ölüme meydan okuyordu
Gaius şüphesiz gaflet içinde boğulur.
Flavius sofranızda örtülü baldıran otu,
Divinus kilisenin merkezindeki bir aforozlu.
Kendi yarattıklarına köle olmaktır kaderin çirkefliği,
Gaius Flavius Divinus'u yani beni yarattın bir çırpıda.
Bu yaratılışı lobotomik bir deney kaldıramaz.
Ölmeyi öğrettin sefil Hegesias'a,
Yaşamayı öğrettin müsrif Aristippos'a.
Sahne senin artık oyunculuğun tadını çıkar.
Son bir kürek daha attım mezarına, öldüğünün farkına var.
Ama dikkat et bu inşa ettiklerine,
Çünkü yine de yıkılır bir lahzada.