Neler yazmazdım ki,ah senin için
Kelime ganimet, ben mecalsizim
Tanıyamadım mı, ben seni sanki
Ben hep seninleyim, sanma sensizim.
Gel sakın ha sakın, buradan gitme
Senin dertlerini hep ben çekeyim
Sana çile çalan teller kırılsın
Ecel uğramasın ya ben öleyim
Bahtına gücenen diller kırılsın
Ölsem bile yine sende yaşarım
İlmin kapısı sen idin
Sana aşık olan bendim
Gayrı senden çok beslendim
Alim Alim gül sevdalım
Ben ölünce sevdiklerim gülsünler
Ben onların gülüşlerini sevdim
Beni yâd ederek bir çay içsinler
Bir tanesi demli olsun o benim
Ruhum içer onlar üzülmesinler
Ben bülbülsem, istenmediğim güle konmam.
Yerimi de bilirim, haddimi de gülümü utandırmam.
Ne gerek vardı ölmeye;
Ne güzel inişip, binişip gidiyorduk
Arada bir paça da içiyorduk
Şimdi üstümüzde biten çiçekler
Gülüyor nefsimize, gülün bakalım
Sizde solacaksınız.
İllerin en incisi, dünyanın birincisi
Günler aylar bahane, her mevsimi şahane
Suyun hikayesidir Tomara Şelalesi
Gümüşten İpek Yolu, tarihtir Gümüşhane
İki dağın arasında
Harşıt çayı ortasında
Karadeniz’in doğusunda
Şirin bir il Gümüşhane
Trabzon Bayburt komşusu
Bütün şiirlerimi, biliyor sevdiğim
Ben okumam diyor, okumadan geçmiyor
Benim ondan vazgeçemediğim gibi
Ben sevdiğimi belli ediyorum, o sevildiğini
Arada bir yarım selam gönderiyor
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!