Yarım kalan hikaye yoktur,aslında
Gerçekte olan hikaye o kadardır.
Kafana takma ki sakin kalasin bu hayatta.
Önce derin bir nefes almalısın kendince.
Sonrada düşünmelisin sessizce
Kafanda deli sorular var
Adına hayat denen koşuşturma
Kaderimizi çizildiği bu vakitte
Başlarda ağır ağır geçerken
Hızlı yol aldığımı bile bile yenildim
Özlemek için bile çok geç kaldım
Toprağa verirken en sevdiklerimi
Oysaki aynı şarkıyı dinleyecek kadar benziyorduk
Birbirimize
Şu geçmiş yaşanmamışlıklar içinde
Kabullenmiştik her şeyi
Nasıl farklı dünyaların insanı olabilirdik ki
Sormadık hiçbir zaman birbirimize
Unuttum acılarımda yalnızlığımı
Sindiremedim yaşanmışlıklarımda
Sadece anlatamadım gözlerimle
Dinletemedim sabrıma
Her zamanki gibi olan bana oldu sevdamda
İkimizin yerine ben ağladım yarınlarımıza
Gece çabuk gelirdi bizim oralara
Vakti geldiğinde insanlar hızlıca terk ederdi sokağımızı,
Oturup o ayazda terk edilmiş sokaklara anlatırdım hayallerimi
Düşlerimden hatırladığım kavga ettiğim büyük evler ve yollar vardı
Birde ezan sesi ile evlerine kaçışan içlerinde ben olan çocukluğum
Sonra büyü bozulmasından korkardım saklanırdım bildiğim yerlere
Sebebi var hayatımdaki çıkmazların
Artık umursamıyorum hiçbir şeyi
Anlamıyorum da zaten
Cevabını dahi veremiyorum
Biliyorum
Bir yerlerde gizli bir el var
Gönlümün derinliklerinde biriktiriyorum yaşanmışlıkları
Dahası Sessiz hayatıma bir renk cümbüşü getirdim
Takvime bakmayalı çok uzun zaman olmuştu
Haber alamadım hiç kimseden
Düşündüm her seferinde biraz benden birazda senden
Bu soğuk savaş çok şey götürdü ikimizden.
Ayrılık içinde bitiremediğin hislerin hatırasıyla yaşamaktı aslında.
Sorarsın kendine güzel olan o günler mi? diye
Tükendiğini anlayamadan biten zaman gibiydi, yokluğun.
Göz göre göre üstünde durmadığım anlarda vardı elbet.
Yine de tuttum içimde hep sustum.
Öylece kalakaldım durdum.
Bilmediğim uzaklardan yansıyanlar var bakışlarımda
Seçemiyorum artık ufak tefek yazıları
Artık yazamıyorum kısada olsa
Okuyamıyorum ki uzun zaman oldu.
İnan yazasım geliyor duruyorum nedensiz.
Kalemi tutamıyorum dedim ya
Ben yürürken bildiğim yerlere bir avuç bilinmeyenim ile
Sonrasında uykum geldiğinde
Sonsuz yalnızlığım gelirdi
Elimden tutar götürürdü evimize
Hayat çok uzun ve zordu
Hayat denen düz ovası olmayan yollardı aslında
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!