Erdal Yeni Şiirleri - Şair Erdal Yeni

Gidişinle söndü güneşim, düştüm karanlığa, göremedim önümü.
Kaçmak istedim kara geceden, olmadı,
Tuttu yakamı bırakmadı,
Sarıp sarmaladı,
Bağladı gözümü.
Yarasa gibi yapıştı canıma, emdi özümü.

Gece, hüzün hırpalar, gündüz keder
Tükendim, bitkinim, yoruldum artık...
Bilmiyorum, bu yol nereye gider
Tükendim, bitkinim, yoruldum artık...

Baharın yerinde, hazanı buldum

YORULDUM USTA

Doğuştan içimi kaplayan hüzün!
Bir gün dinecek mi, söyle be' usta..!
Anadan babadan gülmeyen yüzüm!
Bir gün gülecek mi, söyle be' usta..!

Merhaba demek o kadarda zor olmuşki bu devranda.
Korkar olmuşuz hal-hatır sormaya.
Menfaatimize yenilmişiz. Egolarımızdan ödün vermemişiz. Kibir bürümüş duygularımızı, unutmuşuz özümüzü.
Bir selamı, bir merhabayı ve nasılsın demeyi çok görür olmuşuz, tüm sevdiklerimize...

Diyar diyar gezinirken,
Sevda çukuruna düştüm...
Dengimi buldum derken,
Vicdansız birine düştüm...

Bu ıstırap gündüz gece

Dem bulmuyor yine kafam,
Boş durma be-saki, doldur.
Sarhoş olmak istiyorsam,
Sebep, içimde ki, kor'dur...

Bırak, üstüme hüzün yağsın.

İsyanlarım gelir dile
Duyarmısın bilmem beni...
Gözyaşlarım döner sele
Bilirmisin ki halimi...

Yağmur dedim, yaşartmadın

Gözüm çağlar seller gibi.
Yarim bakar eller gibi.
Soluyorum güller gibi.
Bir zalimi sevmişim ben...
Bile bile yanmışım ben...

Leyla olup, sürdün çöle.
Bir an demedim ki "eyvah"..!
Muhtaç ettin zalim kula.
Bir gün demedim ki "eyvah"..!

Sayende oldum serseri.

Yar bilipte, bastım bağrıma,
Bundan sonra, bilse fark etmez...
Aldırmadı ahu zarıma,
Bundan sonra, duysa fark etmez...

Her gece nöbette bekledim