Ercan Keskin Şiirleri - Şair Ercan Keskin

Hani elin varmaz ya! şiir yazmak istemez,
Umuda çare olmaz,sanki herkes küsmüştür.
Dağ başında kalmışsın,yol kesik geçit vermez;
Okunmamaya mahkûm başın dara düşmüştür.

Başlamak ,çıkış yolu aramak demektir hep.

Göç yollarıyla umut yaşama bağlandığında
Çaresiz bir hüzün dür dökülüşür boşluğa
Karşılığını ararken çer çöp aşiyanda
İlahi bir manyetik yön verir yalnızlığa

Aynı şiiri yazmış değerli bir şairim

Sev sevebildiğince yaz yazabildiğince
Biter mi bu sevda biter mi bu özlem/bu aşk Sayılı günler çabuk geçer mevsimler bahane

Kederli ikindiler gölgesinde sevdalar
Bir başka yakar gönül ateşinde aşkı
Ayrılığın acısı bağlayınca karalar

Küsme aşka sakın küsme
O senden uzak olsa da
Buzul kayaçlarda hüzme
Karlı kayınlar altında

Sana senden de yakındır

Yine gidiyorsun ah yine bilinmezlere;
Gümüşsü saçlarını tararken/çiçeğini,
Emanet edip içten güvendiğin ellere
Sakın unutma yüreğinde taşı sevgini...

Belki sıla hasreti belki vatan özlemi,

Öyle düşünür durur kara kara umutsuz
Ne geçmiş ne de gelecek umurunda değil
Aidiyet hissi hak getire sanki yurtsuz
Elinde kalan yegane dayanağı şiir

Özgeci duygular ki bizi hayata bağlar

Eski bir gönül macerasıydı
Rolünü herkes iyi oynadı
Cefayı çeken çekti çekmeyen
Aşk bu diyerek umursamadı

Ne olduysa bize oldu yaren!

Beni sakın unutma bir selam yeter
Senden hediye senin varlığında
Her şey olurunda beni sorarsan eğer
Bıraktığın gibi yapay ortamında

Yokluğuna alışmak meğer ne denli zormuş,

Elbette şiiri bırakacağım
Razı olmazsam o bırakacak
Canım ciğerimden yoksun
Acaba nasıl yapacağım

Nasıl anlatacağım duygumu

Nasıl böyle onsuz geçecek şu zalim yıllar?
Günbegün aynalarda değiştiğimi görüp.
Meçhule giden yolda her şey tarumar,
Bu ben miyim diye bakarken maziye dönüp.

Ah ! Sevdaya gönül veren akılsız sevenler;