Enver Özçağlayan Şiirleri - Şair Enver Ö ...

Kimi selamet görür, kimi musibet,
Sakal düşer önüne, her şey görünür;
Sonunda karşındadır saklı âkibet.

Çikolata tadında ne zehirler var,
Ârife tarif gerek, yoksa sürünür;

Ruhuma aşk yerine kezzap döktüler,
Bin yıl geçse kapanmaz yürek yarası.
Yıllar var bağlarıma diken diktiler,
Öyle kolay aşılmaz bağın arası.

Açılan mesafeler yolcuyu yordu,

Sararan, solan benim ağacın dallarında,
Gün gün düşen yapraklar, benden parçalar sanki.
Herşey beni yıpratır zamanın kollarında,
Yakın uzak mevsimler bende solar inanki.

Titrerim sokaklarda ıslak köpekler gibi,

Bir şiire başlasam, bahar yazasım gelir,
Leyli düşer aklıma, nehar yazasım gelir.
Her kibir sarayında kahhar yazar bilirim;
Şu gönlümü anlatsam, sehhâr yazasım gelir.

Yüreğimde kanayan; yara, söz söyler bana,

Bağladım kalemimi artık erteye,
Defterime bir damla gözyaşı düştü.
Ufuk hayallerimle baktım öteye,
Yarasalar kanıma tezden üşüştü.

Bizim kaderimize yatakta ölmek

Öyle geçer ki zaman; ele, avuca sığmaz
Dereye düşen yaprak sanki zamanda insan.
Nereye bu yolculuk? Seni yerinde komaz
Bazan sonsuz işkence, bazan en güzel ihsan.

Hayaller sığdırırsın bir küçücük şişeye,

Seninle doğardı geceme şafak,
Akşamlar seninle fecre dönerdi.
Her gece birlikte ışırdı âfak,
Ancak ayrılınca fener sönerdi.

Akşamda şarkılar bizi sarardı,

Gündüze vakitsiz tün düştü yine,
Terazi bozuldu, aklımız kayıp.
Yaralar em tutmaz, üryandır sine,
Fala baktı kadın meçhulü sayıp.

Dolar hesabında günler ağlıyor,

Perakende yaşadık hayatı, buna inan,
Toptancı mal vermedi, bilmem ettik mi ziyan?
Sefalet yaşamadık, yağımızla kavrulduk,
Acımızda sabrettik, tatlımız âyan beyan.

Hayallerimiz vardı gerçeğe götürecek,

Gönlüm gibi kırgın, dünden tasalı,
Güzlerce kapatmış mağrur yüzünü.
Bin yıldır dinlenen Bağdat Masalı,
Irak rüyasında bir kış hüzünü.

Rüyalar kâbuslu, hep kan sızıyor,