Veda sıradan bir kelime değilmiş vesselam
Anlamazmış gönül denen ıssız derinlik gerçeği
Sıradan bir kimliğine dönmek bu kadar kolay
Ve bu kadar sıradan maalesef
Acabası kalmamış bir yaşantıdan geriye kalanlar
Basite indirgemiş kendini...
Bana yaşamak denilen masum kavga dediler,
Ağladım.
Gizlerimden doğmak gerekseydi ya da ben olsaydım acınası insan
Veda tereddütten çıkıp sahici olurdu,
Aşk notanın ağlamaklı tarifi,
Ve ezgisiz şiirlerin tümünden bir Özdemir Asaf çıkardı.
Bir romanın kahramanı sayılamaz harfler
Kibirli duruş değildir onlarınki
Ziyadesiyle mütevazi zamanların tanıklarıdır
Yoksa kimliklerden bunalmış isimleri oluşturmazlardı
Neticede yalnızlık adlı temanın kurbanlarıdır
Ve yalnızlık,
Elzem bir son gözlerimin önünde...
Sadece yalnız bir ruh-i kederiyle meczup,
Ölüm,
Hep aynı sonun neticesinde gizli bir hayal...
Ardındaki yalnızlığa terk etme beni
Belki bütün terklerim gün doğumunu müteakiben son diye nitelenir
Yahut bırakma beni kendi sayfamdaki beyazlara
Yeni bir sayfa açmak zormuş
Cümlelerdeki noktalarda bırakma beni
Sıradanlığı ayırma kendi virgülünden
Gördüğü suretten utanma provası
Kahkahaları yükseliyor uzaktan
Ateşten kurtulmak için son çabası
Sabaha karşı haykırıyor yasaktan
Saat:05.44
Şimdi korkusuyla başladı bu yazılanlar
Saba makamından bir tek seda yükseliyor
Akşamını bilmeyen bu gölgelik insanlar
Aynı kapıyı her daim vakitsiz çalıyor
Saat: 05.53
Geldim,
Mükerrer hayallerin de ötesinde gizlediğim tüm alıntı cevaben yazılarımla...
Zannettiğim Hüsn-ü zanların ayıplarına binaen
Baktığım kadar mümbit
Müsellem kahroluşlar
Bana güya zaman dediler bir süre
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!