Bir ahiri dünyada yaşadım
Nedir bu yaşadığım bilinmez
Hayat derlerdi eskiden bilemedim
Ah şu sevda uğruna ne yaşadım bilinmez
Can yandı mı öldü sanılan şu sevda
Haykırıyorum sana yalnızlığımı
Acı dolu yüreğimi açıyorum
Kırık kalbin açtığı derin yarayı haykırıyorum
Hayat ne olur duy artık sesimi
Yüreğim kartanesi kadar soğuk diyorum
Uzak durdum kötülüklerden
Kötülükleri bulaştı yine üzerime
Yıkasam çıkmadı uzaklaştırsam uzaklaşmadı
Kötülükleri bulaştı mı çıkmıyor bunların siniyor üzerime
Mesafeler dayanmadı onlara bir türlü
Büyüdüm küçük yaptılar
Mutluydum canımı yaktılar
Yüreğimi lan yüreğimi mezara gömdürdüler
Şimdi sevinin gurur duyun yaptığınız eserinizden
Canım yandı her geçen gün
Şu zalim dünyada
Bir sana seslenebildim acı acı
Canım her yandığında
Bir hayatım var diyebildim acı acı
Nefes alamadıkça yalnızlığın içinde
Özgürce uçan bir kuş gibi
Kırıldı benim kanadım
Hayatım bir pervane gibi
Yok oldu benim dağım
Aktı gözyaşlarım yağmur damlası kadar
Mutluluğa engel oldu şimdi hüzün
Ayrılık yalnızlığımda kaldı her anda
Ne acılar derman buldu gül yüzün
Mutluluğun rüyalarımda kaldı her anda
Böyle dünya neden yalnız kaldı
Sevgi toprağa kazılmış belli ki
Destan yazmış kalbime belli ki
Hayat mutluluğu yok etmiş belli ki
Eski ben tarihe kazılmış ansızın
Merhamet kör etmiş gözlerimi
Öyle uzaktan baktım ki sana
Geri dönmeni bekler gibiydi sanki
Öyle uzaktan seslendim ki sana
Duyup geri bakmanı bekler gibiydi sanki
Şimdi bunların bile bir anlamı yok
Yandı sebebini bilmediğim
Yaşam yerim, çevrem, her şeyim
Geri getiremedim ne yaptıysam
Hayatım bitti şimdi kül oldu öylece
Yüreğimde bir sızı gökyüzü kadar
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!