En Çok Sevdiği Kadar Şiiri - Mustafa Alp

aşk dedikleri şey sevgili,
bir yangının adıdır bazı geceler.
kimi kül olur içten içe,
kimi yürür ateşin üstünde çıplak heceler.

ben seni sevince değişti takvimler,
akşam erken indi omuzlarıma.
bir çay soğudu avuçlarımda,
bir ömür sığmadı yokluğuna.

şimdi hangi sokağa çıksam sen varsın,
hangi şarkı çalsa içim kanıyor.
insan birini fazla severse eğer,
kalbi kendi kendine katlanıyor.

meğer aşk dedikleri şey
boynunda taşımakmış ayrılığı.
gülüşünü hatırladıkça
yeniden büyütmekmiş yalnızlığı.

sen gidince şehir bile sustu kadın,
martılar denizi bıraktı bir akşam.
sokak lambaları sarhoştu sanki,
gece sabaha kadar ağladı arkamdan.

ben seni öyle derin sevdim ki,
adını alnıma yazdı kader.
bir duvar gibi yaslandım hasretine,
içimde yıllarca dinmedi keder.

bak şimdi masamda yarım ekmek,
kül tablasında sönmüş zamanlar var.
bir pencere açık, bir de kalbim.
ikisi de üşür sabaha kadar.

aşk bazen bir fotoğraftır sevgili,
bakarsın konuşur gözlerin.
bazen eski bir mendilde kalır kokun,
bazen de susuşunda ölür kelimelerin.

kimi servet biriktirir ömrünce,
kimi altın, kimi yalan dünya.
ben yalnız senin sesini sakladım,
en kırık yerimde, doya doya.

çünkü sevda dediğin şey
ne kavuşmaktır yalnız, ne ten.
aşk dediğin biraz yaradır sevgili,
biraz Allah’a yakınlık, biraz cehennem.

ve gün gelir de sorarlarsa bana
bu dünyada seni en çok ne yaraladı? diye.
ben kimsenin adını anmam.
bir sigara yakar, susarım yalnızca
gecenin en tenha yerinde.

çünkü insan doğumla ölüm arasında
en çok sevdiği kadar yaşıyor.
gerisi biraz kalabalık,
biraz dünya, biraz yalan oluyor…

✍️