Emrud Şelalesi Şiiri - Mehmet Ata Günal

Mezopotamya’nın sarı tozlu rüzgârı
Kızıltepe’de aniden susar.
Kimsenin inanmadığı bir fısıltı yükselir topraktan,
Sanki çölün ortasında beyaz bir rüya uyanır.

Adı Emrud;
Kayaların kalbinden sızan berrak bir itiraz.
Tıpkı Beyazsu gibi,
Kuraklığın ortasında verilmiş bir söz gibi akar.

Güneşin kavurduğu taşlar burada yumuşar,
Kireç beyazı basamaklarda suyun sesi yankılanır.
Ne kehribar rengi kum,
Ne de sonsuz bir sıcaklık.
Sadece ak köpükler ve vadiye sığınan serinlik.
Mardin’in gözlerinden süzülen bu gizli yaşlar,
İnanmayanları şaşırtan bir güzellik.

Bozkırın ortasında çağlayan beyaz bir nida,
Toprağın sakladığı en taze şiir.