ÖZGEÇMİŞİM
Mayıs ayında, sıcakta, perşembeyi cumaya bağlayan bir gecede önce anamın çığlığı yankılanmış dört duvarda. Sonra kıçıma inen tokatlarla benim çığlığım sarmış dört bir yanı. Annemin yorgun ama gülümseyen yüzünü kıskanmış melekler. Babamın telaşlı yüzünü, yeni bir can sahibi olmanın sevinciyle, canının, yani annemin acıyan canının hüznünü, bir yüzünde iki duyguyu nasıl taşıdığını hiç kimse görmemiş. Dişlerinin arasında parçalanan dudaklarını sadece annem fark etmiş öperken gül yüzünü. Bir saniyenin ne kadar uzun olduğunu sadece b ...
Dizlerine yatıp ağlamayı özledim
Geceler boyu yollarını gözledim
Her daim ayrılık türküleri söyledim
Bilsen seni ne çok sevmişim annem...
Yıldızlar kayboldu karardı gece
Umutlar yok oldu anlayamazsın
Hüzünler doldu kayboldu neşe
Sevinçler yok oldu anlayamazsın...
Rüyamda gördüm seni geliyor sandım
Şimdi sensiz suskunluğun en acımasız olduğu zamanlardayım. Biliyor musun ben hiç bu kadar uzun susmadım. Şimdi kibrit’in ucuyum. Hangi sevdalı yakar beni, hangi hain kırar bilmiyorum. Şimdi susuyorum. Yaralı bir martı ayaklarımın dibine düşüyor ve ben ona ağlıyorum. Sensizdim, kimsesizdim. Ben hiç bu kadar yalnız hissetmemiştim kendimi. Sahile yabancı, denize dargın dolaştım bir uçtan bir uca. Deniz kabuklarıda bulamadım toplayacak. Deniz almıştı tüm getirdiklerini. Bir beni alamadı oysa. Her martı bir deniz, her nota bir şarkı ve her mezar bir ölü bulurda oysa, bir ben bulamadım seni. Karadeniz sahili döverek alıyordu hıncını. Keşke deniz olsam, sana ulaşsam, sarsam seni ama kızmadan, üzmeden seni.
Anladımki her sevda çeken gülmüyormuş. Gülerken, ağlamayı unuturmuş insan. Yağmurun her yüzüme vuruşunda sen aktın damla damla. Gül güneşe aşık doğarmış. Ayla oynaşsa da güneş. Ama gül yıldızlara kanmayıp güneşi asla unutmazmış. Unutulmadın bilesin. Zira ben unutmayı bilmemki hiç.
Sesini duymak özlemimi arttırıyor bilesin. Yemin ederim bu sensiz geçen her saniyeyi vuracağım. Sensiz geceleri çarmığa gereceğim. Seni özledim, seni çok özledim biliyor musun yürek sünnetçisi. Bazı akşamlar sırf buraya küfür etmek, içimdeki atamadığım kini haykırmak için gelirim. Oysa çok sırrım var bu sahilde, bir dile gelse sonum olur her şey. Bir de gecelerde çok sırlarım var. Martılara anlattıklarımı kimseler bilmez, sen bile bilmezsin. Sahil bitti, cebimdeki sigaramda öyle. Ama sen her daim bendesin.
Saçlarının telindeydi ayrılık
Gözlerinin önünde durmada
Dirseğini dayadığın o masada
Yazdığın kalemin ucundaydı ayrılık...
Ellerinin içindeydi ayrılık
Ömrüne bir yerinden dokunup orada bir gülümseyiş ya da bir hüzünle hatırlanan, bir iz bırakan birinin senden, senin ömründen, hatıralarından koparılırken hissedilen bir alevdir ölüm; ve yanarsın. Hayatın yanık kokar.
Babamın ölümü de işte böyle bir şeydi. Zaman durmuştu sanki; eli elimde öylece kapatmıştı gözlerini bir daha açmamak üzere. Ne bacak ağrısı kalmıştı babamın ne de baş ağrıları. Beni bırakıp gittiği hissine kaplıyordum. Yüreğimde kor alevler yandı; oğlumun oda arkadaşı yoktu artık.
Sustu inlemeler, ahlar vahlar sustu
Gündüzler gecelere küstü
Bakarsın bir gün çıkıp gelmişim
Göçmen kanatlarına yükleyip yüreğimi
Gözlerimde Karadeniz’in hırçınlığı
Dudağımda bitmeyen sevda türküleri
İçimde tomurcuklanan lanet hasretinle
Merhaba demişim sana.
Gidiyorum bu şehirden
Gidiyorum ulan
Ve bu yıkılası şehri,
Bu denizi, denizin kabuklarını,
Bu kumsalı, kumsalın martılarını,
Sana bırakıyorum.
Kozlu’ da doğmuşum
Saymayı öğrenmişim, sünnet olmuşum
Babamın dediği gibi yani,
Bende adam olmuşum.
Koynuma alıp yeni pabuçlarımı,
Rüyalara dalmışım.
ben gidersem
ekmek zeytinsiz,
dağlar rüzgârsız,
şiirler yarım,
kalem öksüz,
sevdam yetim kalır...
Gecenin bir karanlığında seni düşünüyorum.
Umutlarım tellere takıldı gördün mü
Yarınımı bit pazarında satışa sundum
Beş paraya sattılar haraç mezat
Bilemiyorum neresindeyim dünyanın
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!