Seninle geceme doğmuştu güneş
Seninle içimde yanmıştı ateş
Seninle gözümden akmıştı ilk yaş
Sensiz bir dünyada yaşayamam ben
Sanma ki gözlerim sensiz gülüyor
Sen gittin gideli her an ağlıyor
Her akşam kadehler acı doluyor
Her kadeh kalbimi yakıp dağlıyor
Kestel’e bağlı bir küçük köy iken
Çileler çekerek oldun Nazilli
Toprağını âlem sahiplenirken
Hak edene kucak açtın Nazilli
Bir yel estirdin ne varsa götürdün
Talan oldu dünyam silip süpürdün
Kırdın onurumu eli güldürdün
Yere batsın aşkın beni öldürdün
Vız gelir dünyanın kahrı dertleri
Uçurdum göklere elemlerimi
Tanrım korusun tüm sevenleri
Savurdum yellere kederlerimi
Öyle anlar yaşarsın ki
Birden bir fırtına kopar
Alabora olur her şey
Sürüklenirsin bir o yana bir bu yana
Hani verdiğin sözler ettiğin o yeminler
Bu kadar mıydı aşkın yalan mıydı sözlerin
Rengârenkti sevgimiz allar morlar yeşiller
Ne çabuk unutuldu yalan mıydı gözlerin
Ne dertler ne gamlar gördü bu yürek
Bu ayrılığa da dayanırım ben
Yeter ki mutlu ol düşünme beni
Aşkımı sensiz de yaşatırım ben
Basit bir fırtına alıp götürdü
Sevginle büyüyen eşsiz aşkımı
Esti rüzgâr yağdı yağmur süpürdü
Goncayken açılan eşsiz aşkımı
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!