Gün gelir küllenir sandım ateşimi
Ne çok yanılmışım yandıkça anladım
Seni bu kadar çok candan sevdiğimi
Hasretin içime çöktükçe anladım
Aklıma gelmeyen başıma geldi
Bir anda çıktı O kalbimi deldi
Ömrümde gördüğüm en son güzeldi
Yanıyorum dostlarım için için
Söndürsün içimde yanan ateşi
Islatsın tenimi yağan yağmurlar
Neyleyim ben sensiz doğan güneşi
Gözüm gibi sele dönsün buralar
Hep seni arar bu gözler
Kalabalıkta tenhada
Hani yeminler o sözler
Bir değil yaptım bin hata
Soldurdun baharı kışa döndürdün
Kurumuş yapraklar saçtın içimde
Kanatları kırık kuşa döndürdün
Kapanmaz yaralar açtın içimde
Derdimin dermanı inan ki sende
Gel de şu yaramı sarıver benim
Öylece bırakma bu yad ellerde
Gel de şu yaramı sarıver benim
Yaşamak bu mudur söyle sevgilim
Sensiz bu ömrümü ne yapayım ben
Sesine yüzüne hasretsem eğer
Sensiz bu ömrümü ne yapayım ben
Ne kadar güzelmiş sevip sevilmek
Tozpembe hayaller kurarım şimdi
El ele göz göze gülüp eğlenmek
Yaşamak güzelmiş anladım şimdi
Çektiğim dertleri aşk acısını
Yaşarım içimde demem kimseye
Kabulüm dert etmem kalp sancısını
Yaşarım içimde demem kimseye
Son pişmanlık fayda etmez bilirim
Aşka bedel olmaz dünyanın köşkü
Beyhude geçmesin çağır gelirim
Yaşayalım vakit varken bu aşkı
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!