Elli Yaş aşki Şiiri - Ahmet Ihsan Arac

Sana gelişim; tozlu bir kütüphane sessizliğinde,
Cümlelerin altını çizmeden, ruhunu okumak gibi.
Yirmili yaşların gürültülü, kör eden ışığı değil bu,
Ellili yaşların hüzünlü, ama bilge turuncusu.

Artık fırtınalar istemiyorum denizlerinden,
Kıyına vuran o sakin mehtap yetiyor bana.
Aşk dediğin, bir şarabın yıllanma sabrıymış meğer,
Seninle susmak, başkalarıyla konuşmaktan daha derin.

Gözlerindeki çizgilerde kendi hikayemi buluyorum,
Eskimiş bir cilt gibi, ama her sayfası kutsal.
Seni sevmek; bir felsefe metnini çözmek değil,
Zaten bildiğim bir hakikate, nihayet teslim olmak.

Hangi rüzgar attı seni bu sonbahar bahçesine bilmiyorum;
Belki de en güzel şeyler, beklemekten yorulduğumuzda gelir.
Artık büyük cümlelerin arkasına saklanmıyorum,
Seni seviyorum demek, en yalın felsefem oldu şimdi.

Gençken aşkı bir fetih sanırdım, oysa bir sığınakmış;
Kılıçları bırakıp, gölgene uzanmanın o eşsiz hafifliği...
Bizimkisi, iki yarım cümlenin birleşip bir anlam etmesi değil,
İki tam insanın, aynı boşluğa gülümseyerek bakabilmesi.

Vakit daralıyor belki, saatler daha hızlı dönüyor,
Ama senin yanındayken zamanın hükmü, bir kum saati kadar.
Saçlarındaki aklar, benim okuduğum en gerçek satırlar;
Her biri, birlikte geçemediğimiz yılların birer özrü gibi.

Arkamızda bıraktığımız kırık dökük heveslerin hükmü yok artık,
Hepsi bizi bu ana, bu bakışa hazırlayan birer provaymış.
İyi ki geç kalmışız birbirimize, yoksa bu kadar iyi anlayamazdık,
Sessizliğin içindeki o kadim ve derin müziği.

Şimdi tüm kitapları kapatıp, felsefeleri bir kenara bırakıyorum,
Senin elini tutmak, dünya üzerindeki en büyük hakikatimdir.
Güneş batarken vuran o son ışık gibi; yorgun ve berrak,
Burası bizim nirvanamız, zamanın dışında, kelimelerin ötesinde.

Gençliğim sana şiirler biriktirmiş bir eksiklikti,
Şimdiki bu yaşım, sana o şiirleri okuyan bir tamlık.
Ve artık anlıyorum; aşk ne bir arayış, ne de bir varış,
Elin elimdeyse; ben her şeyin yerli yerinde olduğuna inanırım.