Hüzün İçinde Yüzüm Şiiri - Ahmet Ihsan Arac

Güzleri ektim gözlerimin akına;
Sararmış yapraklarla sonbahar, bakışlarımda kışlar...
İlkbaharlar harapsa hep, yazlar kavursa ne yazar?
Yandıysam uzun uzun, eridiyse özden özüm
Ve doluysa içte hüzün;
Hüzün içinde yüzer yüzüm, hüzün içinde yüzüm.

Nerde? Sorma derdimden...
Aktıysa iki gözüm, bana ne eder hüzün?
Ne Yakup’um, ne masum...
Gömleğini Yusuf’un buldum da sürmedim mi?
Ne kimseye geçti nazım, görünmez kadar azım;
Öldüğünden benim özüm; ben öksüzüm, ben öksüzüm.

Dilimde kırık sazım, mızrabında matbu yazım,
Çalar çile çile...
Sol canımda çarpan sızım; gezer kolum, elim, dizim.
Vurulsun ki iki gözüm;
İlkbaharda mevsimsizim, sonbaharda da sensizim.
Sonbahar... Ve sensizim.

Dünümü zamana sattım ve bir avuç oyuncak;
Oyalandım, oyalandım.
Yarınımsa yabanda... Bugün aynaya baktım:
Halim yaman, halim yaman!
Ümitlerden sızan sızım, bir gün biter de ansızın;
Görürsün iki gözüm; ben ölmüşüm, ben ölmüşüm.

Ruhumu şeytan kovalar,
Kovalar da bakraç odalar, içinde günahları oyalar.
Münkerim ve Nekirim efkarımı sorgular,
Katip meleklerim senli günler avındalar.
Tezgah tezgah makaralar, yüreğimden sızı sarar.
Yesin beni karıncalar...
Günahtır sızım; günah, sızım.