Gün batıp da, gece olunca,
Karanlık üstüme üstüme çöker usulca.
Kavrulur güneşsiz hayallerim;
Kurur sıfırın altındaki bu kasim gecesine inat.
Bazen bir damlaya yenilir de gözlerim;
Arar hayallerimi, serinletmek için...
Derken, gözlerim açık, bir yarına dalarım;
Kenarları dünden yanık,
Gecenin sustuğu o derin boşlukta.
Umitler dokunur parmak uçlarıma;
Baharlarin sonunu getiren, şu kasım gecesine inat!
Derken, avanlar açılır, çatılar savrulur...
Yıldızlar nihayet avuçlarıma dökülür.
Söner içimdeki o kördüğüm, o soğuk yangın;
Gece, kendi karanlığında boğulur.
Ve ben bir beşik kurarım;
Şimşeklerden örme, ayla güneş arası.
Vuslat türküleri söylerim...
İçinde sallanan, yağmur yüklü bulutlara sardığım,
Ümitlerime ninniler bestelerim.
Kayıt Tarihi : 2.11.2013 00:56:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
şiirler genelde karamsar, ve zaten genelde yaralı olan okuyucuyu iyice karamsarlığa sürüklüyor. Şiir, ruhun üzerine örtülen bir yara bandı ya da karanlıkta yakılan bir kibrit çöpü gibi olmalı. İnsan zaten yüküyle, derdiyle geliyor mısralara; orada bir de karamsarlık duvarına çarpmamalı. Yıkmak kolaydır, asıl ustalık o yıkıntılardan bir umut kalesi inşa edebilmektir.
Tesekkur ederim. Gok yuzu
Gok yuzu hep besler yer yuzunu rahmeti ile
Beslendim
TÜM YORUMLAR (3)