Elif'e Gece Üstü Bir Sayfa

​Yüzün bir tütün kağıdı gibi beyaz ve ince,
Adını söylemek, hani o en eski alfabenin ilk harfi,
Yukarıdan aşağıya inen keskin bir çizgi gibi,
Bölüyor yalnızlığımı ikiye.
​Sesin diyorum Elif,
Sesin, Akdeniz’de bir akşamüstü gemisi,
Hangi limana yanaşsa yangınlar çıkaran.
Dört harfli bir coğrafya gibisin,
Sokaklarında kaybolduğum,
Ve her çıkmazında kendimi yeniden bulduğum.
​Seni sevmek,
Bir çay bardağında unutulmuş şeker kaşığı,
Hem ses çıkarıyor hayatın içinde, hem öylece gizli.
​Gülüşün ki, Süreya’ca bir mısra söküğü,
Üstelik bütün imla kılavuzlarına büsbütün aykırı.
Öyle bir duruşun var ki Elif,
Bu dünyada ölmüş olsam,
Sırf seni sevmek için yeniden uyanırım.