Bir acı kaldı içimde Şiiri - Levent Özsayın

​Bir acı kaldı içimde, giderek genişleyen bir otel odası gibi,
Masada yarım bırakılmış bir fincan kahve, bir iki eski gazete.
Her şey yerini yadırgıyor sanki seni uğurladığım o günden beri,
Bir insan birini sevince, biraz da onun yokluğunu eklermiş kendine.

​Durup dururken değişiyor gökyüzünün o bildik rengi,
İçimde bir şey sızlıyor, tam şuramda, adını koyamadığım.
Hani bir vitrine bakarsın da, camda kendi yüzünü yabancı bulursun ya,
İşte öyle bir şey, kendimi senin gidişinle tanımaya başladığım.

​Biz seninle bir denizi bölüşmüştük, hatırlarsın,
Dalgalar vururdu ayaklarımıza, biz dünyayı unutup susardık.
Şimdi o denizden geriye sadece tuzlu bir rüzgâr kaldı,
Ve bir de göğsümün kuytusunda usulca büyüyen o eski yırtık.

​Bir acı kaldı içimde, eşyaların dilini değiştiren,
Sandalyeler daha ağır şimdi, perdeler daha kalın.
Seni düşünmek, kalabalık bir caddede aniden yalnız kalmak gibi,
Herkes geçip gidiyor da, bir senin yokluğun geçmiyor, kalın.

​İnsan bir kez eksilmeye görsün, gerisi hep tenhalık,
Saatler tik tak ediyor ama zaman ilerlemiyor içimde.
Ben şimdi hangi dizeye sığınsam, ucu sana çıkıyor hep,
Bir acı kaldı içimde, o en çok sevdiğin mavi biçimde.

​Bazen bir bardağı tutarken buluyorum kendimi uzun uzun,
Sanki parmaklarımın arasında senin ellerin varmış gibi.
Oysa ne el kalmış ortada, ne de o eski sıcaklık,
Bir acı kaldı içimde, buz tutmuş bir nehrin akıntısı gibi.
​Anla beni, bu öyle bildiğin, geçip giden cinsten bir hüzün değil,
Bu, bir insanın kendi içinde kaybolmasının hikayesi.
Her sokak lambasında senin gölgeni arıyor gözlerim,
Ve her defasında karanlığa çarpıp geri dönüyor sesi.

​Şimdi ben bu acıyla ne yapayım, hangi pencereden atayım aşağı?
İçimde duruyor işte, benimle uyuyor, benimle uyanıyor.
Bir acı kaldı içimde senden yadigâr, rengi solmuş bir fotoğraf gibi,
Gözlerimi her kapattığımda, o hiç yaşanmamış günler kanıyor.