Elif Şiiri - Levent Özsayın

Seslerin en güzel kıvrımıdır adın,
Bir sigara dumanında büklüm büklüm,
Yüzünün coğrafyasında kaybolduğum o kadın.
Elif derken dilimin ucu yanar,
Şiir biter,
Gözlerin başlar.
Seninle bir kahve içsek diyorum,
Fincanın kenarına bulaşan rujun kadar kırmızı,
Ve tabağına dökülen telve kadar dağınık olsa aklımız.
Boynun diyorum Elif, boynun,
En uzun mısrasıdır ömrümün,
Üzerine upuzun bir gece örtülmüş gibi.
"Sizin hiç babanız öldü mü?" der ya usta,
Benim de sensiz kaldığım her sokak, öyle bir yas işte.
Bütün kentleri dolaştım da geldim,
Cebimde kırık dökük kelimeler,
Yakamda darmadağınık bir gökyüzü.
Ama senin adın,
Dört harfli bir ihtilal gibi duruyor ortalıkta.
Elif diyorum,
Ve göğsümdeki o dar daracık kafes,
Aniden uçsuz buçaksız bir atlasa dönüşüyor