Elif Bacı Şiiri - Dr Yusuf Polat

Bir yaz akşamıydı belki
Yahut kaybolmuş bir çağın son ikindisi.
Mahallenin üzerine
Eski zamanlardan kalmış bir hüzün indi.

Kimse fark etmezdi belki
Bir pencere ışığında masallar beklerdi
Ve sen geçerdin sokaktan,
Sanki bahar yürürdü taşların üstünden

Gülüşün vardı
Kuşların sabah ezanına karışan sesi gibi
Bakışların vardı;
Yüreğime ilk defa düşen yağmur gibiydi

Sen gittin takvimler eskidi
Sonra ardından evlerin yüzü soldu.

Şimdi hangi şehrin akşamındasın
Hangi pencereye yaslanıyor gözlerin?
Kaç kişi şenlenir seninle
Kaç çocuk büyür sesinin gölgesinde?

Ve anlıyorum ki
Bazı insanlar dünyadan ayrılmaz;
Sönmeyen, eskimeyen,
Çocukluğumun tek sokak lambası Elif bacı