Eksildiğin Yerden Şiiri - Ali Dost Gürgöz

Günün en taze zamanı,
henüz bozulmamışken,
ışıkların sızmaya başladığı anlarda
en çok karanlık olur insanın
gönlünde yaşattığı dünya.

Cennet bildiği bağların
uçsuz bucaksız yollarında
geçmiş dolaşır sessizce.

Tam o zaman fark eder insan,
kendinden gidenlerin
bir daha dönmeyeceklerini.
Dönseler de
terk ettikleri yerde
aynı insanı bulamayacaklarını.

Çünkü bazı gidişler
yalnız gideni götürmez,
kalanın içinden de
bir şeyler alır beraberinde.
Bir yanın onlarla gider,
bir yanın kaldığın yerde
sessizce bekler.

Fark edilmeyen gönül kırgınlıkları
tam bu zamanda başlar.
Gecenin bittiği,
ama gönlün henüz
sabaha varamadığı yerde.

Sonra hayat
yeniden dokunur insana.

Bir sevda gelir,
ardından küçücük eller…
Bir ses “baba” der,
karanlığın içinden
yeni bir dünya filizlenir.

O zaman anlarsın,
umut gidenlerin dönmesi değil,
kalanlarla yeniden
sevebilmektir hayatı.

Gece sabaha,
kış bahara döner.

Ve hayat,
eksildiğin yerden
yeniden çoğalır.

27-08-26