Eksikliğin . Şiiri - Can Elıf

Sen Gidince…

Pişman olmaman için
içimde büyüyen bütün cümleleri susturdum.

Çünkü seni sevmek,
bir kuşun gökyüzünü incitmeye kıyamaması gibiydi.

Kollarına her sığındığımda
dünya biraz daha sessiz,
hayat biraz daha güzel olurdu.

Şimdi o sessizlik sensizliğin sesi oldu.

Özür dilerim aşkım...
Belki eksik sevdim,
belki yanlış zamanda sustum.
Ama bil ki seni
hep doğru yerimle, kalbimle sevdim.

Derler ki beyaz,
bir gelinliğin en güzel hayalidir.
Ben ise beyazı,
sana kavuşamayan duaların rengi gibi öğrendim.

Sen gidince
mevsimler benden habersiz değişti.
İçimde hep aynı sonbahar kaldı;
yapraklarını yalnızca özlem döktü.

Hayallerimin en güzel köşesinde
hâlâ sen oturuyorsun.
Gerçeğim senden uzak olsa da
kalbim seni hiç uğurlayamadı.

Ömrümün en kısa mutluluğu sendin,
ama en uzun özlemim de...

İçimde iki eksik büyüdü:
Biri otuzumda eksik kalan baba hasreti,
diğeri adını her duamda fısıldadığım sen...

Eğer bir gün rüzgâr sana dokunursa,
bil ki içimde söyleyemediğim
"Özledim."
kelimesini taşıyordur.