kalabalık başlayan bir hikâyenin son cümlesindeki yalnızlık,
tövbe tutmayan günahlarımın bedeli,
kor tutan bacalarda boğulan duman,
yoksa bu güneş tutulmasını bir ömür mü yaşayacak gözlerim?
yıldızlar da söndü...
Çıktım sokak sokak aradım seni,
Akşamın alaca karanlığı, yoksun.
Nerdesin?...
Karış karış gezdim asfalt yolları,
Saydım taş taş kaldırımları,
bir gün kış da biter Nilüfer Çiçeği
gözlerinde bahar gelir ve yine çiçekler açar yanaklarında
yaz da gelir olgunlaşır meyveler
gülüşünden reçel yapar kadınlar
kemençe çalar kelebekler, kirpiklerinde
parklar neşeyle dolar
Bir hayal peşinde yıllarca döndüm,
O bir ateş suyu, bense hep küldüm,
Baharla başladım hazanı gördüm,
Ne hayalim güldü, nede ben güldüm,
Bir kelebek günü geçti bu ömrüm.
Başını eyledin dünyaya mahal,
O bir sultan oldu sense bir hamal,
Sırtında semer, ayağında nal,
Taşıdın durdun geçti bir ömür.
Bazı gün musibet, bazı gün cefa,
son kez olsun gel, gittiğimi duyarsan
aralıdır kapım,
olur da bir gün gelirsin diye
kırdım kapımın kilidini
ev sahibinin elinin izi olmaz kapının tokmağında
çalmadan gir içeri
Şu bomboş sokakta ayak izlerin
Silindi silinecek nerdesin.
Köşedeki karanfiller senindi,
Lale, sümbül, menekşeler sen gelince şenlenirdi,
Tüm ağaçlar yeşile bezenirdi,
Bahçendeki güller soldu nerdesin?
Meltem kokuyor saçların.
Hangi hasret çaldı gülüşlerini?
Kırağı mı değdi güzelliğine?
Sen, dağların ender kızıl lalesi
Seni kimden sorayım, bahar da gitti.
Yüreğinde buz kurumuş, kirpiğinde kar.
Sana olan ümidim yosun tutmuş taşlarda,
Koskoca ummanlara kılıç vursam ne olur,
Bölsem Nil Nehri'ni iki ayrı parçaya,
Hedeftin, uzaktın, yokuştun,
Çok koştum, yoruldum.
Bahardın, çiçektin açardın,
Çok kıştım, üşürdün, solardın.
Bir kuştum, kanat çırptım,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!