Küf tutan sokaklara inat
Yürüyorum ellerim cebimde
Hangi hamam tası su döktü caddelere
Neden gözlerim ıslak
Gözlerimi yumsam yürüsem öylece
gri meyhanelerin nemli duvarlarında güneşin paslı kokusu var
uçmayan uçurtmalar ve neşesiz çocuklar
annelerin karnında nesepsiz tohumlar var
ne denizin kokusu, ne de simit yiyen martılar,
çamura boyalı gökyüzünde çirkin akbabaların korosu var
Yıldızlar kayarken dilek tutmazdım
Korkardım üstümüze gök düşer diye
Azrail'in adını bile anmazdım
Aramıza ayrılık tez girer diye
Hani söz vermiştin gitmeyecektin
Köprünün başında öylece durup
Hani bana baharı anlatacaktın
Saçlarımı son kez taradığında
Seni bırakıp da gitmem demiştin
Tam alışmıştım yokluğuna
Senin varlığın geldi aklıma.
Sustum...
Konuşmaktan daha güzel olan suskunluğuma sustum.
Evet; dudaklarımı ısırdım, çenem titredi, boğazım düğümlendi, yutkundum.
Annemi çocukluğumda kaybettim, otuz yedi yaşımda
Uçurumdan düşer gibi kaymıştı ellerimden
Giderken ' Bir daha dönemem.’ der gibi o derin bakışı bitirdi çocukluğumu
O, köyün en güzel kızıydı, en güzel zülüflü kızı
En yağız delikanlısını almıştı köyün, en anne olacak kızı
Duvarlar beton, pencere demir,
Camlar da karanlık, ışığı bilmem
Her yanım soğuk, buz kesmiş sanki
Zindanda sıcağı unuttum anne
Bir avlu daracık uzun mu uzun
Yıkma kaşlarını gözlerinin üstüne
Kapatamaz kirpiğinin okunu
Bakışını zembil ile gözlerine asmışlar
Sanki üzüm değil, zehir salkımı
Tek bir bakışınla yıktın bendimi
bir bahar gecesinde,
yârin penceresinde,
bekleyen nazlı güle,
o bülbülün dilinden,
ılık ılık rüzgarla,
içeriye süzülen,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!