Egzozun Dumanı Şiiri - Kasım Kobakçı

Ovanın yeşil düzünü,
Yırtarak öteye bakar,
Gösterir asıl yüzünü,
Egzozdan dumanlar çıkar.
*
Sepette duran elmalar,
Çekirdek dolu torbalar,
Vadide gezen turnalar,
Rüzgarla beraber akar.
*
Tekerlekler döner seri,
Yıpranır asfaltın yeri,
Durdurmaz asla tekeri,
Balatalar ateş yakar.
*
Uzun uzun bükülen yol,
Sağı solu ağaçlı bol,
Direksiyonda usta kol,
Uzaktan şimşekler çakar.
*
Farları parlar apansız,
Geceyi böler yalansız,
O ilerler hiç amansız,
Karanlık hep ondan bıkar.
*
Tozlu toprak izi aştık,
Çamurlu göletten taştık,
Hedefe doğru yaklaştık,
Sıcaklık canımı sıkar.
*
Mavi boyası dökülmüş,
Çeliği biraz bükülmüş,
Koltukları hep sökülmüş,
Görende hayranlık yapar.
*
Ormanlar geride kaldı,
Kuşlar uçup haber aldı,
Rüzgar esince çoğaldı,
Fırtına yaprağı yırtar.
*
Köyün izi görününce,
Ufuklar göğü gürünce,
Çocuklar koşup itince,
Egzozu çamurlar tıkar.