Herkes gitmeye alışmış artık,
Birbirinin hayatından
Kapıyı yavaşça çekip çıkar gibi.
O yüzden kalan insanlara
İnsan biraz mucize gibi bakıyor.
Eğer kalırsan,
Ben sana içimde sakladığım bütün mevsimleri açarım.
En çok da kimsenin görmediği
Kışlarımı gösteririm.
Çünkü insan
En karanlık yerini gösterdiğinde seviliyorsa
Gerçekten inanıyor aşka.
Yoksa herkes
Güneşliyken güzel zaten.
Sana ihtiyacım var biraz da
Geçmişin yükünü unutmak için değil,
Onu birlikte taşıyabilmek için.
Yarım kalan anıları incitmeden sevebilmek için.
Bir gün saçlarımız beyazladığında
Yorgun akşamları aynı sessizlikte dinleyip
Aynı pencereden dışarı bakıp
Gençliğimizi hatırlayabilelim isterdim.
S.GÖL
Kayıt Tarihi : 22.05.2026 19:48:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!