Eğer Bir Gün Şiiri - Mustafa Alp

eğer bir gün.
kader, unuttu sandığım bir sokağın
tozlu köşesinde çıkarırsa seni karşıma,
ne bana merhaba de,
ne de eski adımla seslen.

çünkü bazı isimler vardır.
bir kez sevildi mi,
ömür boyu yara diye taşınır.

seni, bir başkasının eline tutunmuş görürsem,
ne göğü suçlarım,
ne toprağı.

bilirim,
kader, en keskin bıçağını
en temiz yüreğe saklar.

o an bir şey kopmaz içimden.

çünkü kopacak ne varsa
sen giderken kopmuştur zaten.

sadece,
yıllardır küllenmiş acılar
bir rüzgarla yeniden kor olur.

insan ne garip mahluk.

sevdiğini unutamaz,
unuttuğunu da
sevmediğine inandıramaz kendini.

ben seni beklemedim.

ben, sende kalan kendimi bekledim.

belki bir gün döner diye değil,
belki bir gün
içimdeki eksiklik tamamlanır diye.

meğer insan,
bir başkasını değil,
onunla kaybettiği huzuru ararmış.

ey vakit.
sen herkesi yaşlandırdın da
neden benim hasretime dokunmadın?

saçlarıma ak düştü,
yüzüme çizgiler indi,
mevsimler kaç kez değişti.

ama içimde
senin gittiğin gün
hala akşam ezanı okunuyor.

ne bir sabah oldu,
ne gece tamamlandı.

Allah şahittir.
sana beddua etmedim.

çünkü sevda,
intikam bilmez.
sevda,
canı yanarken bile
sevdiğinin yoluna taş koymaz.

yeter ki mutlu ol dedim.

sonra anladım.

insan,
en büyük yalanı
bu cümleyi kurarken söylüyormuş.

mutlu olmanı değil,
bir gün beni hatırlamanı istemişim.

bir tek defa.
kalabalığın ortasında
ansızın durup,
bir zamanlar beni
benden çok seven biri vardı.
demeni istemişim.
hepsi bu.

şimdi anlıyorum,
ayrılık,
gitmek değildir.

ayrılık,
birinin yaşadığı halde
sende ölmeye devam etmesidir.

ve ben,
yıllardır
kendi mezarımın başında
kendi fatiha'mı okuyorum.

eğer bir gün yine karşılaşırsak,
ya iki yabancı gibi geçip gidelim.

çünkü bazen tanımamak,
hatırlamaktan daha merhametlidir.

yok eğer kader
illa göz göze getirecekse bizi,
ey Rabbim.
ya hafızamı al benden,
ya da onu ilk sevdiğim kalbi geri ver.

çünkü bu yürek,
bir daha
aynı acıyı taşıyacak kadar
genç değil.

ve anladım ki.
bu dünyada
en uzun yol,
sevdiğine varamayan
bir kalbin içidir.

en ağır yük ise,
diline gelmeyen keşke.
kelimesidir.

ben artık seni beklemiyorum.
sadece,
sana kavuşamayan dualarımın
gökyüzünde hangi yıldızın altında
sessizce uyuduğunu merak ediyorum.

belki bir gün...
biz bu dünyada değil de,
rahmetin sonsuz bahçelerinde,

ne ayrılığın olduğu,
ne hasretin konuşulduğu
bir sabaha uyanırız.

işte o vakit,
ne ben susarım,
ne sen gidersin.

✍️