Ege Denizi Şiiri - Halil Kumcu

Vakit tamam...
Yine geldi o amansız gitme saati.
Zamanın heybesinde ne var, bilinmez;
Ama ben hep o bitmez özlemle anacağım seni,
Ey benim dert ortağım, Ege Denizi!

Bir ana kucağı gibiydin bana;
Öyle sıcak, öyle yumuşak, öyle derin...
Hele o uykulu, o masmavi koyların;
Asla çıkmayacak aklımdan, asla unutulmayacak.

"Elveda" demeyecek dilim sana,
Sadece "kader" deyip düşeceğim yollara.
Hayat ne getirir, hangi rüzgârı savurur belli olmaz;
Hiç ummadığın bir gece yarısı, yine geleceğim yanına.

İşte o zaman,
Bir yâr gibi sever misin yeniden beni?
Tuzlu sularına, kollarına atıldığımda;
Sımsıkı sarar mısın, bırakmamacasına?

Belki bir gün dindiğinde içimdeki bu fırtına,
Sende durulur, sende son bulurum.
Seninle başlar benim asıl hikâyem;
Ya derinlerinde kaybolur, ya sende doğarım.

Unutma; insan en çok kaçtığı yere aittir,
Benim bütün limanlarım artık senin kıyılarındır.
Sana her gelişim aslında bir kendime dönüştür;
Çünkü benim asıl mezarım, senin masmavi sularındır.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Deniz bir yâr gibidir; sarar… Ama boğmayı da bilir.
•İnsanın en büyük umudu şudur: “Belki bir gün…” cümlesi.
•Vakit tamam, yine geldi gitme vakti. Şehir bavul kokuyor bu akşam.
•Gitmek, dönmeyi hayal ettiğin sürece eksik değildir.
•Denize bırakılan özlem, bir gün kıyıya mutlaka vurur.

1 Ağustos 2018 / Çarşamba / İzmir