Efelâ Ta’kilûn Şiiri - Eyüp Beyhan

Bir fikir ki beynimde çakan beyaz şimşek,
Bir fikir ki ruhuma giydirilmiş dar gömlek.
Kaçsam izim sürülür, sussam içim çağırır;
Düşünce düşündükçe insanı özüne çağırır.

Bir fikir düştü içime; kor değil, koru doğuran,
Zihnimin kıyısında sabırla kendini oyan.
Bir sızı ki suskunlukla konuşur derinden,
Bir düş yankılanır kalbimin mühür yerinden.

Bir fikir ki geceyi kemiren ince bir kurt,
Bir fikir ki gündüzü susturan derin bir yurt.
Yandıkça çoğalır, külden doğar hakikat;
Acıdan yoğrulmuş yeniden bir uyanışa işaret.

Bir ateş ki yakar da kül etmez varlığımı,
Bir sızı ki deler de susturmaz çığlığımı.
Geceyi dişler gibi kemirir bu karanlık;
Fikrin çilesi midir, yoksa Hakk’a yakınlık?

Ey kalp! Üstünde kaç kilit, kaç paslı kapı var?
Hangi ses dokunur sana, hangi söz sana yar?
Bir hitap iner içime, sessiz ama kerîm;
Oku, düşün ve sorgula derin derin.

Bir fikir ki azap değil, azaptan bir merhamet;
Bir fikir ki çile değil, çilede saklı hikmet.
Sor kendine her an: neden, nasıl ve niçin?
Anlamak ve yaşamak; iyi bir kul için.

Ey insan! Sır kapında değil, içinde;
Kilidin anahtarı saklı derininde.
Bir ses var, çağırır ezelden bugüne:
Efelâ ta’kilûn… Efelâ yetefekkerûn…

Ey insan! Kaç kat perde indirdin içine,
Hangi kilit vuruldu kalbinin eşiğine?
Sır burada düğümlü, çağrı derin içinden:
Efelâ ta’kilûn… Efelâ yetefekkerûn…
(E.B/2026)