Ecel Sırrı Şiiri - İlyas Payas

Bir sırdın, âşikâr oldun.
Ecel, meğer sen neymişsin.
Perdeler ardında gizli sanırdım,
Meydanlık yerdeymişsin.

Kimimiz çocuk, kimimiz yaşlı,
Bir solukla başlattın savaşı.
Ustura misali ince tıraşı,
Her nefeste biçen tırpan imişsin.

Nasıl anlatayım, bilmem ki.
Bir acayip huyun var.
Gözle görülmezsin, kokun yok.
Doymayan bir kuyun var.

Kimleri aldın kara toprağın bağrına.
Çıkar mıyım, bilmem yarına.
Hiç acımazsın bu garip hâlime.
Boyarsın beni de ölüm rengine.

Kimininki Şirin, kimininki Leyla'ydı.
Dilimize dolanan bir kuru sevdaydı.
O gece ecel pusudaydı.
Sözüne sadık yâr, ölüm senmişsin...