Dinle Beni, Aziz Efendi Şiiri - İlyas Payas

Dinle beni, Aziz Efendi.
İnsanlar kızıyorlar bana, "Gamsızsın." diyorlar.
Hâlbuki tanımıyorlar bile beni.
Benim mizacım böyle.

Allah aşkına onlara sen söyle.
Renklerimiz... Ah, renklerimiz.
Renklerimiz değil mi bizi biz yapan?
Gökkuşağı kalbimden dolayı mı yargılıyorlar beni?

Anlamıyorum, Aziz Efendi.
Küçükken böyle değildik biz.
Oyun oynardık arka mahallede sessiz.
Şimdilerde, şimdilerde kaldık kimsesiz.

Bakma, Aziz Efendi, sesimin titrediğine.
Gülerim ben öyle, kendi kendime...

Anlamıyorlar, Aziz Efendi; insanlar bilmiyorlar.
Hayatı ağlamak sanıyorlar.
Ufacık şeyleri dert ediyorlar.
Oysaki ben de ağlarım, hem de iyi ağlarım.
Solmasa da içimdeki baharın, ben de ağlarım.

Yıkılmıyor, Aziz, insanların yargıları.
Eskimiş, kırık kalplerindeki sargıları.
Bıraksalar bir kez kaygıları,
Kopmazdı kurulan gönül bağları...

Sevgili dostum Aziz Efendi,
Kimseler anlamasa da beni,
Sen duy karanlıklar arkasında sesimi.
Baharı özledim, Aziz, baharı...

Yalnız bir adamım ben.
Karlar altında kalmış bir yanı...