Duyulmayan Ses Şiiri - Yücel Özkü

DUYULMAYAN SES
Gece değil, içimdeki sessizlik çöktü önce.
Oysa yüreğimde kırık yankılar vardı.
Bir tebessüm düştü yüzümün kıyısına,
Kimse gözlerimde biriken suskunluğu okumadı.

Sesimin ardında saklı bir dünya vardı,
Her sözcük, içimde mühürlenen bir sesti.
Dilim susmayı seçti çoğu zaman,
Kalbim ise sessizce haykırdı.

İnsan, bazen en derin yarasını
Bir tek bakışın ardına gizler.
Duymayan kulak değil yalnız,
Hissetmeyen yürektir asıl sessiz.

Bir gün gelir de gözlerime bakarsan,
Kelimelerden önce kalbimi dinle.
Çünkü en büyük fırtınalar,
En derin sessizliklerde kopar.

YÜCEL ÖZKÜ
8 Temmuz 2026/16:59