Düşünce Köprüsü Şiiri - Kasım Kobakçı

Sesten daha hızlı dağı aşanlar,
Akıl cephesinde zor savaşanlar,
Menzile varmadan da ulaşanlar,
Deli sular gibi yoldan taşanlar.
*
Beşikten mezara göçtüğün anda,
Ruhun savrulur bu fani cihanda,
Akıl telaşlanmış her bir mekanda,
Bir iz bırakılmaz böyle zamanda.
*
Gerçeğin kapısında kalmalısın,
Aklın uyarısını almalısın,
Hep derin hüzünlere dalmalısın,
Doğruca içine yol salmalısın.
*
Beyninin içinde döner hesaplar,
Zihninde büyüyor bitmez azaplar,
Gerçeği anlamaz görür seraplar,
Açılır önünde gizli kitaplar.
*
Düşünce dizgini koptuğu zaman,
Vicdanın kalbine çökmüş bir duman,
Gözleri kör eder geçici güman,
Geriye dönüş yok halimiz yaman.
*
Uçurum kenarı sanki bu hayat,
Ruhlarsa eskimiş bedenler bayat,
Bilgiyle cehalet ediyor inat,
İnsana yük olur koca kainat.
*
Kontrolü kaybolmuş araç gibiyiz,
Kapkaranlık dipsiz kuyu dibiyiz,
Kendi yaramızın tek tabibiyiz,
Bu sonsuz evrenin tek sahibiyiz.
*
Hızlı giderek hiç varılmaz ere,
Düşersin sonunda karanlık yere,
İbret almak için bakmalı sere,
Yeniden doğmalı bilmem kaç kere.
*
Ömrünü hız ile biçenler bilir,
Acıyı su diye içenler bilir,
Doğruluk yolunu seçenler bilir,
Düşünce köprüsün geçenler bilir.