Düşlerde Düşeş Şiiri - Kasım Kobakçı

Güneşten uzak, karanlık uçurumlarda sonsuzlar,
Uçsuz bucaksız çöllerde, yitik mesafe kumullar.
Üstüme yağan toz pembe, sihirli kader zarları!
Seni bulduğum gizli an, sevdaya düştüğüm zaman,
Öyle bir düşeş geldi ki, nefesim kesildi inan!
*
Konuştum zarlarla birden, dediler bize hiç korkma,
Üstüne kalkan oluruz, geceyi sakın bırakma.
Mutluydum ben bu sırlarla, bir an daldım şafak söktü;
Bana yar olan hevesler, gizlice hep boyun büktü...
*
Anladım ki bu oyunlar, çaresiz hilekarlarmış..
Yalancı zarlar, düşümü mahveden acı sırlarmış..
Beni uykuda vuranlar; düşlere düşeş katanlar...
*
Dağlardan uzak, gizemli mağaralarda yankılar,
Kayıp orman yollarında, silinmez eski yazgılar.
Alnıma düşmeyi bekler, kaderin görünmez taşı!
Rüyayı çözdüğüm o gün, durmadı gözümün yaşı,
Öyle bir gizem aktı ki, ruhumu yakar ataşı...
*
Söyledim gölgelere ben, dediler sakın daralma,
Ömrüne ışık katarız, yeter ki bizsiz sararma.
Kanmıştım ben yalanlara, bir an daldım güneş doğdu;
Bana can katan gölgeler, o sinsi kuyuda boğdu...
*
Anladım gölgeler aslen, ruhumu soyan yabancı..
Yalancı hevesler meğer, kalbime saplanan sancı..
Beni dert ile yakanlar; düşlerde düşeş atanlar...
*
Şehirden uzak, kurak ve kuytu ıssız tepelerde,
Kimsesiz yıkıntılarda, kapanmış bütün perdeler.
Yüzüme çarpmayı bekler, sihirli efsun rüzgarı!
Sırrına erdiğim o an, unutmam yağan o karı,
Öyle bir hisle doldum ki, çözülmez gönlümün zarı...
*
Seslendim sessizliklere, dediler susup da dinle,
Kalbine merhem oluruz, bu derin sonsuz enginle.
İnandım ben bu sözlere, bir an daldım ışık yitti;
Bana dost olan nefesler, sessizce sır olup bitti...
*
Anladım sessizlikler de, yüreği yakan bir kormuş..
Yalancı sözler meğerse, ruhumu kanatan zormuş..
Beni hicrana itenler; düşlerde düşeş çekenler...