Dursun Özden 3 Şiirleri - Şair Dursun Öz ...

ardıç ağacı

ağacın ardı
arda bakan
türkü yakan
sevdalı can

asi gazeli

ah! yeter artık-kırılan insan fayı
acıdan, acıdan yana esiyor yel
ve hep kanıyordu deli, asi çayı
ne çok öldük, kan çağlıyor-sel

taksim’de aşk için ıslık çal

özgür ve yaramazım; şımarık, çocukça
güneşi içtim, yüreğine dokundum, hakça
ve acını hissettim, gıdıklandım dokundukça
kanayan, bu dünyadaki tüm acılar, kötülükler

aşkla yaşlanmak

-1-

anadolu’nun aydınlık yüzü-ata izi, bilge-ak erenler otağı ocak
beyağıl'ın yoksul ama gönlü varsıl beyleri, candan ve sıcak

asrın çığlığı

ürken fincancı katırı, tek nefeslik bu şiir; bir kadehin hatırı
‘1 mayıs bayramı’ öncesinde ve kızıl bayrağın gölgesinde
‘onların zincirlerinden başka kaybedecek’ çok şeyleri vardı
yaratan mavi-beyaz-altın yakalılardı, bu evren onlara dardı

geçmedi bor’un pazarı ve döndü küre
hoca nasrettin sofrası bol kepçe-aşure
vıttırıvızık bereketi, aç yatıştıran o süre

ve nuh’un gemisi karaya vurduğunda
her çeşit bol ürün, fokurdadı-kaynadı

atatohum

ah! benim özgün özünüm, çorak toprakta filizlenen azı
körpe dizelerin yeni bağlacı, bağlaması-sazı

mavi göğün süsü-nazı, dil bayrağım türkçenin, gür sesi

Atatürk Yeniden

Güneşi içen rüzgar kanatlı al atın, o yelesinde
Gırtlaktan söylenen son şarkının, ilk nefesinde
Sen vardın, yardan düşen yardın, yarin sesinde

ateş ve su

kendi sınıfına ihanet eden, kafesteki çil keklik, o çok kalleş
ben-sen-dünyanın dörtte üçü kirli su-pis koku-leş, ya ateş?

evren çığlığı bu, ağız dolusu söven, göğü delen, günü öpen

avrasya yeli

aya bak-uygarlık beşiği şafak-güneşi ilk öpen şark
ve sevda kanıyor, ey insanlık!.. silkin ve ayağa kalk
ve altın kızılı alev dağı ak kor, ay gölü’nü bana sor
aşk meleği, karız güzeli badegül’ün, dudak izi mor