Dürre-i Beyza Şiiri - Aykut Kınay

Bir hat yazısıydı eski bir sandıkta bulduğum,
Dedemden kalan mürekkep damladı elime.
Okudum; her yöne açılan başka aynadaydım,
Hatların kıvrımında seyre daldım iki cihanı.

Açıldıkça nefessiz kaldım, sır bende saklı,
Varlık şifrelerinin en uç noktasındaydım.
Aynanın yüzeyini sildim anca nefesimle,
Bir söz belirdi: "Tasdik oldu mah-ı lahutta."

Dedi: "Okuyarak değil, yürüyerek varırsın.
İçinden geçirdiğin dilekteki inciyim ben.
Sanma durgun; hat içinde o an diriyim sende,
Kimi rüyada, kimi yakazada, sen ise benimle."

Hat yarıldı, hakikat âleme öylece açıldı,
Cemal aynasında, sis senin sesinle kalktı.
Gördük, biz kördük bunca zamandır dedem,
Dürre-i beyzaydı senden bize miras kalan.