Durmuş Güner Şiirleri - Şair Durmuş Güner

İlham gelince,

Durmuş anar aşk ile Hûdã'yı
Nefsim düşman,amellerim fedaî
Ey Rab..! başımızdan çıkar bütün belayı
Iblise kanarak asıl biziz enayi...

Biz insanoğluyuz!
Tek dogduk,
Tek yaşayıp,
Tek ölecegiz.
Yalnızız bu dağlarda
Bu kırlarda,

Bir elim güle uzanmak istiyor,
bir elim de silaha...
Haine kıymanın ceza olmadığı bir dünya olsa mesela!
görülecek o kadar hesap var
ve bir kaç mesele.
Ya da boş ver,sen ölümden bahset bana;

Bu yolda biz
Yaparsak iz
Beden ayrı
Kalpte biriz...

İnanc kader.

Arkaya bakmayan önden gelir.
Atılan ok hangi yönden gelir?
Bir giderse eğer binde gelir.
Sen gel desen gel de gelir.

"Temizlik denen imandan gelir"

Her şey farklı başlamıştı oysa.
Belki anlatılandan çokta farklı duyabilirdin sorsan.

Dargın değilim seni benden ayıran yollara,
hasretime ve bir o kadar da yağan yağmura.
Çünkü hasrete davalıyım hasrette bana.
Akıp giderken zaman içinde bu duruşma
beni seven bütün dostlara
ve gökyüzünde bulunan sayısız yıldızlara

saatte geç oldu artık,
gitmem gerek farkındayım.
Üstünde yeşil kazağın,beyaz çizgili,
ayağında tavşan terliklerine
ve beni alıp götüren o kapkara gözlerine bir kaçamak bakışla
kalkıyorum...

Nereye gidiyor bu moloz gençlik?
Bizde bu yollardan geçtik.
Hem oruspuluk hem de piçlik.
yapıyorsan eğer tükürüğüme yazık!

Her akşam alemde karılı kızlı,

Özümde terslik,
sözümde rezillik,
gözümde korku yok ki benim.
Ben sana koşarak gelirim,
yeter ki sen gel beri,
dışarıdan efendiyim,lakin;