Sahneye çıktı dört çocuklu Mary,
Kahkahalar arasında başı önde.
"En çirkin" dediler adına,
Oysa derdi ekmekti, aç çocuklardı evde.
Hastalık yüzünü değiştirmiş,
Kocası ölmüş, düzeni bozulmuş.
Akromegali demiş doktorlar,
Dünya da "çirkin" deyip gülmüş.
Alkışlar çalınca tacı taktı,
Gözünden bir damla kalbini yaktı.
O günden sonra sirklerde çalıştı,
"En çirkin kadın" diye anıldı,
Ama evde dört çocuğa anneydi.
Kimse görmedi nasırlı ellerini,
Gece uykusuz bekleyen gözlerini.
İnsanlar hor görerek yükseldi,
Bir anneyi eğlenceye çevirdi.
Bugün botokslu, silikonlu, hoş kadınlar,
"Boşum ama hoşum" derken alkışlanır.
Mary gibi yüreğiyle yaşayanlar,
Düzenin "çirkinleri" diye dışlanır.
Oysa gerçek güzellik, çocukları için
Son nefesine kadar savaşanlardadır.
Kayıt Tarihi : 1.07.2026 14:52:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Mary Ann Bevan'ın gerçek hikâyesinden esinlenerek yazılmıştır.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!