Dünya Kimseye Kalmadı Şiiri - Veli Alptekin

Adem’den beri aynı soru soruldu
“Ölmemek için ne yapsam?” denildi
Lokman ot aradı, Firavun piramit
İkisi de toprağa karıştı sonunda

Mısır’da mumyayı altına sardılar
“Dirileceğiz” diye eşya yığdılar
Firavun uyudu, tahtı çürüdü
Sandukasına bile başkası girdi

İksir denediler, dua denediler
Kırk deva buldular, ölüme çare yok
Tıp gelişti, bilim uçtu gitti
Ecel gelince saat işlemedi

Saraya sığmadılar, göğe kule yaptılar
“Benim adım kalsın” diye taş oydular
Taş da silindi, isim de unutuldu
Dünya kimseye kalmadı, kalmayacak

Sen, ben, firavun… hepsi aynı yolcu
Kefende cep yok, mezarda anahtar yok
Bırak altınları, bırak kuleleri
İyilik et ki, adın hayırla anılsın

Dünya kimseye kalmadı ne yazık ki
Kalan tek şey: Ardında bıraktığın iz
Ölümsüzlük iksirde değilmiş meğer
İnsan kalmakta, kul olmakta imiş