Dünya Yalancı Şiiri - Sadık Kocabaş

DÜNYA YALANCI

Bak şu dünya düzenine, yalan;
Çarkı bozuk, özü baştan talan.
Hakikati örter, sözü hep yalan,
Sözü özü bozuk, vay yalancı!

Ulan dünya, binbir türlü hile,
Garip kaldı dertle, kederle, çile.
Emekçinin hakkı gelmez mi dile?
Dili zehir saçar, kör yalancı.

Çakal sürüleri sofraya çöker,
Mazlumun ahını her gün de çeker.
Ne verirsen sana sırtını döner,
Yüzüne maske takar yalancı.

Gönül hanesine gamlar dolmuştur,
Yaz baharım kışa dönüp solmuştur.
Bunca yıllık emek boşa gitmiştir,
Sözü özü bozuk, vay yalancı!

Adalet terazisi kırılmış taştan,
Hain darbe vurur arkadan baştan.
Mazlumun gözyaşı dinmiyor yaştan,
Vicdanı kurumuş, kör yalancı!

Yiğidin ekmeği aslan ağzında,
Umutlar tükendi dert avazında.
Hangi yüzle durur kul huzurunda?
Arı, namusu yok; vay yalancı!

Dağlar duman olmuş, yolum uzakta,
Karanlık çökmüş de erken şafakta.
Arayan bulamaz onu durakta,
Yolu eğri büğrü, kör yalancı.

Toprak Ana der ki: “Sabrın sonu var.”
Elbet biter bir gün ayazlı kışlar.
Sırtına yük olur bin türlü kuşlar,
Dili kemik tanımaz yalancı.

Gözlerim nemlidir, ufka bakarım,
Dertli saz telinde ateş yakarım.
Kalemsiz Şair der, perde yıkarım,
Maskesi düşünce gör yalancı.

— Kalemsiz Şair