Biliyor musun dün ne düşündüm?
Duvarda bir sinek ölmüş.
Nasıl silsem de
Sinek bir daha ölmese…
Bir can küçücük de olsa,
Can değil mi sonunda?
Belki de onun da
Yaratılmış bir hikâyesi vardı.
Kahvaltıda melemeni çok acılı pişirmişim.
İki yumurta daha atsam ne olur?
Acısının gideceği kesin…
Ama bitirebilir miyim?
Bitirince sindirebilir miyim?
Komşu yumurta bulamazken,
Senin yaptığın iş mi?
Bir lokmanın hesabını yaparken insan,
Bazen kendini de sorgular.
Çünkü sofraya gelen her nimet,
Bir başkasının yokluğunu hatırlatır.
İşte bunları düşündüm.
Bugün;
Olsa yine yeriz bir menemen…
Yok, yok…
Yine saçmaladım.
Belki de saçmalamak değil bu,
Biraz olsun durup düşünmek.
Çünkü insan, büyük sözlerle değil,
Küçük şeylerde belli eder kalbini.
Bir sineğe üzülmek,
Bir lokmayı paylaşmayı istemek,
Belki de insan kalmanın en sessiz hâlidir.
Dünya büyük dertlerle dönüyor sanırız,
Oysa bazen bir tabakta kalan lokma,
Bir komşunun boş sofrası,
Bir duvarda unutulmuş küçük bir can,
Bize kendimizi anlatır.
Ve anlarız ki;
Yaşamak sadece nefes almak değil,
Etrafındaki her şeye biraz merhametle bakabilmektir.
EMİN KEVEN
2006
Kayıt Tarihi : 13.04.2011 17:43:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!