Dönme Yalan Dünyama Şiiri - Kasım Kobakçı

Yıkımın gövdeme acıdır insan özüne,
Yürüdün yanlışla basmadın dostun közüne,
Haince vurdun melaike parlak sözüne,
Yalnız bıraktın dostları koşup gidiyorsun.
*
Sahte plazaların parıltılı gülüşünden,
Sıyrıl uzaklaşıp zalimlerin çöküşünden,
Derhal öğüt alıp erenlerin övüşünden,
Merhamet ekerek aydınlık ufuklara geç.
*
Hangi makama taptın bozuldu kalp atışı,
Geldi adalet devri değişti su akışı,
Zalimce lekeledin o güzel hür bakışı,
Düzen yıkıldı gördün kırıldı şol baltalar.
*
Kışa evrildi elbet o ulu otağımız,
Gizlendi bütün derman koptu büyük bağımız,
Simsiyah dokunuyor solumuz hep sağımız,
Kıvılcım iletiver tutuşsun gür alevler.
*
Keyif katan şuursuz yayılan saçmalıklar,
Tebessüm eder elbet soytarıca varlıklar,
Dinleyemem nağmeyi bezdirdi alıklıklar,
Bulutlara değiyor kibrin ağaç dallarla.
*
Yıktın geçtin mazide kurulan sarayları,
Kararttın gökyüzümde parlayan şol ayları,
Terk eyledim ansızın yürünen zor rayları,
Uzaklaş git yanımdan dönme yalan dünyama.