Dönence Şiiri - Aykut Kınay

Yeşilin en derininde
renklerin dilinde
gölgeye karışıyordu sesler

mesafe iki yay
hatta daha yakındı

Kendini arayan
kendi perdesini araladı
ne gördüyse kendinde kaldı

On iki dilimin merkezinde
çatladı sekiz pencere
her biri başka dönence

Çekildikçe çoğalan
taştıkça derinleşen
görünmez yörüngelerin içinde
eski bir levhada

eksik bir harf
Sin

El çırpınca devran
Uyandı anca zaman

Dedi
söz kala

renkler aşkın izinde
bir dem bir nefeste