Döndü Dülger Şiirleri - Şair Döndü Dülger

KIZIM...
Bir kızı olmalı insanın,
Konuşmadan iç dünyanı ilmek ilmek çözen.
En daraldığında bütün nefesleri toplayıp ruhuna üfleyen,
Yorgunluğunun, bitkinliğinin rehavetini yüreğinde hisseden.
Bir kızı olmalı insanın,

Güneşin doğuşuna kalp ağrısını sararak,
Her yeni güne ıslak kirpiklerinle selam durarak,
Can çekişerek tamamladığın gecelere yenilerini katarak,
Sevdanın kıyısında beklemenin,
Ne demek olduğunu bilir misiniz?

KÖRDÜĞÜMÜM!...
Sevdası öyle bir dolanmışlık ki,
Çözülmesi ne mümkün.
Sen yüreğimi boğum boğum edenim.
Sen dolu yürekte başka hiçbir şeye yer vermeyenim.
Uğruna uykuları yitirdiğim nazlı düşüm,

Bir bilsen nasıl isterdim yanında yaşlanabilmeyi,
Gözlerinin içinde dönülmez bir sefere çıkıp,
Nasıl isterdim yılları seninle devirmeyi.
Zor sevdam, kor sevdam, yandım ama tütemedim ben.

Gözyaşlarımı kuruttum, nefesimi tuttum yanında,

Aşkımı tesbih yapıp gönlüne tek tek dizseydin,
Sevgimle nefeslenip, sevgimle demlenseydin,
Biraz da gözlerimde kendini görebilseydin .
Bırak ayrı kalmayı, kanatlanıp uçardın çoktan.

Her Sezen şarkısını duyduğunda beni düşünseydin.

Kaç yaşına gelirsen gel,
Neleri yaşamış, neleri sindirmiş,
Nelerden vazgeçmiş, nelere göğüs germiş olursan ol.
Hangi hayatın mecburi istikametine yol alırsan al,
Hangi çilenin yükünü off demeden omuzlarında taşırsan taşı.
En derinlerinde başı okşanmayı bekleyen,

KÜÇÜKKEN GÜZELDİ HERŞEY
Küçükken güzeldi herşey.
Sevinçlerimiz en coşkulusundan,
Hüzünlerimiz de en masumundandı.
Düştüğümüzde yanardı canımız en fazla.
Bilmezdik insanların karanlık yüzünü,

Yapamıyorum sabır da terketti bu canı sonunda.
Sensizliğin çığırtkanlığı, susmuyor firar etti uykularımda,
Hasretin bir deli poyraz, fırtınalar estiriyor ruhumda,
Duy artık feryadımı, küllerimden doğayım, bir tek lafınla.

Özlemin susmuyor, dinmiyor volkana dönüştü,

Kadının gözlerinde saklı bir hüzün denizi dalgalanıyorsa,
Gökyüzünde kuşlar uçmaz,
Bahçene bahar uğramaz,
Güneş bulutların gölgesinde kalır,
İstese de aydınlatmaz, doğsa da eskisi gibi ısıtmaz.
Kadının gönlü yorgunsa,

LAFUGÜZAF
Gözlerini kaçırdı, buyur yol senindir dedi,
Kapıyı gösterdi arkasına dönüp bakmadan.
Yüzü bile kızarmadı, uğurladı bir çırpıda,
Tek bir sözle yok etti, sıyrıldı onca yaşanmış yıllardan.