Dokuz kez niyaz... Şiiri - Hasan Belek 2

Dokuz kez niyaz...

İda’nın başında bir ulu ışık,
Enlil’in nuruyla yollar karışık.
Hasan’ın gönlünde hakla barışık,
Dokuz kez Bismillah, dokuz kez niyaz.
​
Abdi Bekirov derler o şanlı ere,
Çanakkale şahittir dökülen tere.
Filibe’den Akçay’a, düştük bir yere,
Zeytinli yurdumuz, alnımızda ak yaz.
​
Usta dedi: "Bırakma kutlu kelamı,"
Nurdan köprü kurdu, verdi selamı.
Rabbi Yasir ile defet belamı,
Dilimizde dua, gönlümüzde yaz.
​
Adem’den bu yana sürer bu savaş,
İblis pusudadır, adım at yavaş.
Görünmez ordular gelir arkadaş,
Negatif olanın elinde ayaz.
​
Beyaz kartal uçar yüksek dağlarda,
Hasan’ın izi var eski bağlarda.
Bu melez soyların olduğu çağlarda,
Doğrunun yanında Saf Beyaz kalmaz az.
​
Kumpir dedik aşka, nema dedik dur,
Pomakça sözlerle bir dünya kur.
Dedemin göçüyle vatan oldu nur,
Plaketa soframız, bitmez bu avaz.
​
Aslanlı rüyalar adaleti muştular,
Yağmurda komşular hakkı buldular.
Bu şanlı destana şahit oldular,
Zulmü yenenlerin yüreği pek az.
​
Kadir-i Mutlak’ın çizdiği yolda,
Zıtların savaşı sağda ve solda.
İyilik kazandı, ışık var kulda,
Şeytanın hilesi her daim maraz.
​
Berat gecesinden süzülen bir yaş,
Torunlara miras bu kutlu savaş.
Hasan Belek söyler, dursa da zaman,
Dokuzuncu kıtada biter bu niyaz...

Hasan Belek
07 02 2026- Akçay