Dokuz Kapı Şiiri - Hasan Belek 2

DOKUZ KAPI

​Birinci kapıda sükûtla başlar,
Toprağın kalbinde sırlar uyanır.
Gözden süzülür de o dilsiz yaşlar,
Ruhun aynasında nura boyanır.

​İkinci kapıda yollar uzanır,
Zamanın elinde bir toz olur an.
Nefes bu boşlukta boşa kazanır,
Sessizce silinir izi her duran.

​Üçüncü makamda aşk olur adı,
Ateşle suyun o gizli savaşı.
Damakta kalır da dünyanın tadı,
Yüreğe oturur bir sabır taşı.

​Dördüncü perdede hakikat gizli,
Görünen ardında görünmez bir el.
Yollar çetin olur, yollar dehlizli,
Yeter ki içinden kopmasın o sel.

​Beşinci durakta denge kurulur,
Eksik tamamlanır, tam olan erir.
Dalgalı denizler ansızın durulur,
Hayat bu boşluğa bir nefes verir.

​Altıncı ışıkta bir beyaz yanar,
Gölgesiz bir güneş doğar içinden.
Susamış yolcular pınara kanar,
Kurtulur varlığın ağır yükünden.

​Yedinci katmanda adalet izan,
Sözün tartısında yürekler dolsun.
Hükmü veren değil, vicdandır yazan,
Gözyaşın o nura bir rehber olsun.

​Sekizinci vadi derin bir çağrı,
Uyanmak dediğin rüya içinde.
Dinince kalbinin o eski ağrı,
Ruh kendi aslına döner biçimde.

​Dokuzuncu kapı sonsuzluk yolu,
Kutlu bir selamla açılır perde.
Işıkla yıkanmış, sevgiyle dolu,
"Hah" dersin o anda; gelir her derde.

Hasan Belek
Akçay