Doğu'nun İncisi Van Şiiri - Yücel Özkü

DOĞU'NUN İNCİSİ VAN
Kadim zamanların gölgesinde duran,
Dağlarla konuşan şehir gibisin Van.
Bir yanında tarih, bir yanında hüzün,
Gölünde saklıdır asırlık destan.

Urartu’nun sesi taşlarda yankılanır,
Van Kalesi vakur bir hatıra gibi uzanır.
Rüzgâr geçse bile susmaz eski çağlar,
Her kayanın bağrında bir medeniyet yaşanır.

Maviye sevdalı Van Gölü ışıkla dalgalanır,
Akşam olunca içimde ince türküler yanar.
Dalgalar vurdukça kıyıların sessizliğine,
Yorgun gönüller bile orada huzur arar.

Akdamar Adası düş gibi süzülür göl ortasında,
Bir dua saklıdır eski zaman yaslarında.
Akdamar Kilisesi susarak anlatır yüzyılları,
Aşkın hüznü gezinir taşların arasında.

Badem çiçekleri iner baharla dallara,
Dağların etekleri umut serer yollara.
Muradiye Şelalesi coşkun bir sevda gibi çağlar,
Serin bir türkü düşer yeşeren ovalara.

Çatak Çayı akar dağların suskun koynundan,
Bir sır taşır gelir kayaların alnından.
Kanispi Şelalesi dökülür billur bir dua gibi,
Huzur süzülür Çatak’ın serin bağrından.

Bir kahvaltı sofrası kadar sıcak insanın,
Bir uzun hava kadar içlidir akşamların.
Ve maviyle kehribarı gözlerinde taşıyan
Van Kedisi gibi asildir yarınların.

Ey doğunun yorgun ama güzel şehri,
Sende tarih konuşur, gökyüzü susar.
Kim bir kez düşerse senin yollarına,
Kalbinin bir yanı sende yaşar.

Yücel ÖZKÜ
19 Mayıs 2026/12:43