Ölüm Şiiri - Seyrani Göl

bugün biraz
ölümü düşündüm
bir son gibi değil galiba
uzun bir yolculuktan sonra varılması gereken eski bir menzil gibi geldi

aklımda çocukluğum, gençliğim
sevinçlerim, üzüntülerim birer mevsim gibi geçti
hiçbiri kalmadı olduğu yerde
ve ben bu yolculıkta
gitmenin hayatın değişmeyen dili olduğunu anladım

ağaç yaprağını bırakıyor
ırmak denize karışıyor
güneş akşam olunca ışığını topluyor sessizce
doğa hiçbir şeyi sonsuza kadar tutmuyor
biz neden tutunmak istiyoruz bu dünyaya?

ölüm
kaybolmak değildir
yalnızca başka bir kapının önüne varmak
adını bilmediğimiz bir sabaha
gözlerimizi yeniden açmaktır.

çünkü insan
her gün biraz ölür zaten
bir düşüncesinden
bir alışkanlığından
eski bir hâlinden başka bir hale gecer.
ve her gecen gün
büyük vedaya hazırlanır sessizce

ölüm
hayatın karşıtı değildir
onun tamamlayıcı cümlesidir
biz bu uzun hikâyede
birkaç sayfa görünüyoruz
sonra kitabı kapatıp
sessizce bize emanet edilen ömrü
sahibine teslim ediyoruz
S.GÖL