Dirilere Uzak, Ölülere Yakın

Özlediğim ölüler var,
bir de yüzünü görmek istemediğim diriler.
Hayat bazen ne tuhaf;
mezarlıklar daha sıcak gelir insana,
bazı evlerden.

Bir zamanlar sesini beklediğim insanlar
şimdi adını duyunca sustuğum insanlar.
Kimisi toprağın altında,
kimisi hâlâ aynı sokakta yürüyor
ama hiçbiri eskisi kadar yakın değil.

Ölüleri özlüyorum bazen,
çünkü onlar yarım bırakmadı beni.
Bir vedaları vardı en azından;
kapıyı çekip gittiler,
arkalarından bakakaldım.

Diriler öyle değil.
Bazıları giderken kalıyor,
bazıları kalırken eksiliyor içimizden.
Bir bakışı yetiyor insanın
yıllarca taşıdığı bir şeyi
yeniden kırmaya.

Ben artık bazı yüzleri
hatırlamak bile istemiyorum.
Çünkü hatırlamak,
geçmişe açılan bir kapı değil her zaman;
bazen insanın kendi yarasına
yeniden dokunması.

Ölülerime bir sandalye ayırıyorum geceleri,
sessizce oturuyorlar karşıma.
Ne hesap soruyorlar
ne de “neden?” diyorlar.
Sadece susuyorlar benimle.

Ben de susuyorum.

Çünkü bazı insanları
kaybetmekten değil,
hiç kaybetmemiş olmaktan yoruldum.

Ve anlıyorum sonunda:
İnsan bazen bir ölüyü değil,
onun yanında olduğu hâlini özlüyor.
Bir diriden nefret etmiyor aslında,
onun yanında dönüştüğü kişiden kaçıyor.

Özlediğim ölüler var,
evet.

Bir de yüzünü görmek istemediğim diriler.

İkisinin arasında
ben kaldım.

Ne mezarlığa sığacak kadar ölü,
ne de dünyaya karışacak kadar diri.